Organik Tarım’ a Giriş

TÜRKİYE’DE ORGANİK TARIMIN YASAL DAYANAĞI Ülkemizde organik tarım faaliyetleri, 5262 Sayılı Organik Tarım Kanunu ve 27676 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan […]

Daha iyi anlaşılmasını sağlamak amacıyla, Yönetmelik ve Standartlarda da tanım ve terim açıklamalarına genellikle ilk maddelerde yer verilir. Bu tanım ve terimler, ayrıca iş birliği içinde olunan kontrol ve sertifikasyon kuruluşu, ilgili resmî kurumlar, müteşebbisler ve müşteriler arasındaki iletişimin de daha sağlıklı yürümesine katkı sağlamaktadır.

Bir müteşebbisin organik üretim yapmaya karar vermesi ve yetkili bir kontrol ve sertifikasyon kuruluşuna başvuru yapması aşamasından itibaren, ürünlerin belgelendirilmesi aşamasına kadar pek çok süreç mevcuttur. Aşağıda, Yönetmelik bazında farklılıkları ile birlikte kontrol ve sertifikasyon süreçleri üzerine bilgiler özet olarak paylaşılmaktadır.

Organik tarım, toprağa ve canlılara zarar vermeden, doğanın kendi döngüsünü koruyarak yapılan üretim modelidir. Kimyasal gübreler, sentetik ilaçlar ve yapay büyütücüler yerine doğal yöntemlerin kullanılması esas alınır. Amaç yalnızca sağlıklı ürün elde etmek değil; toprağın, suyun ve çevrenin uzun vadeli sürdürülebilirliğini sağlamaktır. Organik tarım, modern tarımın yarattığı yoğun kimyasal kullanımına bir alternatif olarak gelişmiş ve bugün dünyanın pek çok yerinde hem tüketici hem de üretici tarafından benimsenmiştir.

Organik tarımın düşünsel temelleri, 1924 yılında Rudolf Steiner tarafından Koberwitz (Kobierzyce)’de verilen “tarım” derslerinde atılmıştır. Bu eğitimlerde Steiner, çiftliğin dış girdilere bağımlı olmayan, kendi içinde çalışan bir canlı sistem olarak görülmesi gerektiğini; kozmik ritimler, toprağın canlılığı ve çiftlik ekolojisinin bütüncül işleyişinin önemini vurgulamıştır.